Përgjigje për vajzën me emrin S..

Para ca ditesh mora kete mesazh te cilit po i pergjigjem sot:

Pershendetje. Vendosa tju shkruaj juve pasi kam shume rrespekt dhe me dukeni person qe keni impakt ne shoqeri dhe zeri juaj degjohet dhe shperndahet. Nuk e di se cfare mund te beni per te me ndihmuar, mua dhe te gjitheve por mendova te beja nje hap duke ju shkruar. Te me falni se ndoshta eshte dhe dita e ditelindjes tuaj por jeni e lire te me jepni nje pergjigje kur te doni.
Kam deshire te behet dicka qe te gjithe te lirohemi nga frika ! Mendoj se ky eshte problemi numer 1 qe kemi si shoqeri.
Po e nis qe ketu, zgjohemi me frike pasi duhet te dalim nga shtepia ku nuk e dime se cfare na pret. Historikisht e kam pasur frike pallatin tim pasi i ka shkallet e mbyllyra si pothuajse gjithe pallatet e reja dhe jane absolutisht te frikshme pasi mund te futet kushdo dhe ndihesh gjithmone e kercenuar.
Per te mos mjaftuar kjo, dy vajza kohet e fundit kane tentuar ti perdhunojne fatmirsisht pa ja arritur per shkak te forces se tyre.
E me pas vazhdon me friken ne rruge se do te te vjedhin celularin, canten e ne autobuze portofolin.
Friken se do ndihesh e dhunuar psikologjikisht nga nje pedagog ne shkolle, nga nje epror ne pune.
Friken se kur te kthehesh ne shtepi ne darke, absolutisht ne punen tende do te te rrembejne, perdhunojne, rrembejne, vrasin pa arsye.
Friken qe nuk mund te besh dot nje shetitje dy vajza vetem pa vellain, te dashurin, partnerin, nje shok apo cdo prani tjeter mashkullore.

Nuk e di neqoftese kjo eshte normale, di vetem qe ndodh cdo dite dhe nuk duhet te ndodhe. Si mund te jetojme nje jete te bukur, te qete e te suksesshme me kaq shume stres? Neqoftese do kishit mundesi te ngrinit zerin do ju isha mirenjohese. Preferoj identiteti im te mbetet anonim te lutem. Gjithe te mirat, dhe Bravo per qytetarine.


E dashur S, po të pagëzoj me këtë gërmë me që dëshiron të qëndrosh anonime, mbase sepse S-ja mund të jetë Shpresa sikurse mund të jetë S”mund. Uroj që ti dhe shume te tjere ta përktheni në versionin e parë e jo me të dytin.
Kur mora këtë mesazh në inboxin tim para ca ditësh, në mënyre direkte mu kujtua një urim që mora para ca ditësh ku më quajtën trime, duke e lexuar këtë mesazh kuptova se nuk jam trime por thjesht nuk kam frikë për shumë arsye që të tjerët e kanë, mos vallë mungesa e frikës më bën trime?
Të shkruash atë që mendon dhe beson se është e drejtë, te protestosh për kauza të cilat kanë të bëjnë me të drejtat themelore të njeriut nuk na bëjnë trima por tregojnë ndjeshmërinë qytetare pasi nuk mund të jemi Robinsone Kruzo. Por ka diçka që më frikëson dhe mua, dhe kjo e ka emrin heshtja e vetë bashkshtetasve të mi dhe vetdhunimi që kjo e fundit I bën vetes duke qëndruar pasive.
Ështe e trishtueshme të lexosh se zgjohesh me frike që në mëngjes, përtej pallatit me shkalle të mbyllura mos vallë është vetë dhe media e cila ndikon duke na mbjellur friken çdo ditë me lajmet e kronikës së zezë? Nga ana tjeter përse nuk e merr vetë nismën tek pallati yt ku të ndërgjegjësosh të gjithë ata që banojne që ti vendosin një portë të jashtme atij pallati.Në këtë mënyrë secili nga banorët do të ketë çelësin e vet, duke minimizuar në mënyre të dukshme aksesin e të paftuarve në pallatin tuaj? Realisht jetojmë në kohën e portave duam apo nuk duam ta pranojme!
Me vjen mire që ato dy vajza paskan shpëtuar nga perdhunimi dhe e shoh se këto ngjarje kane ndikuar që frika jote të shkojë në një nivel tejet te lartë gati gati të terrorizojë. Ndërkohe po mendoj se sikur nje biznes të vendoste importimin e disa flakoneve spray që quhen “POLICE” e që shiten gjerësisht në pjesën tjetër të Europës do të kishte nje sukses te garantuar!
Me këtë spray të cilin duhet ta mbash në dorë ndërkohe që ecën vetëm, mund ta verbosh për disa 30minuta të mira agresorin! Po ashtu hapja e një palestre ku mund te mësohej gjinia femërore me disa levizje, si të mbroje veten do te ishte një sukses!
Nga ana tjeter na ka veshur kaq shumë konsumërizmi ku duhet të mbajmë çanta të mëdha thuajse sa një mini valixhe që mbahet në krahë saqë I kam zili burrat që janë të lirë dhe dalin pa çanta!

Për frikën nga një pedagog nuk kisha dëgjuar në rrethin tim shoqëror të drejtpërdrejtë, mbase kjo frikë shpjegon qartë se pse studentët nuk protestojnë në këtë vend , në fakt vetë universitetet në mase të gjerë po prodhojnë dele të bindura per të ardhmen e këtij vendi! Por ndërkohë që të kuptoj për frikën nga dhuna fizike nuk dua të të kuptoj për frikën nga pedagogët. Në fund te fundit përse je në universitet nëse neser kur të dalësh nga ai do të kesh te injektuar mire ne ADN-në e të menduarit tënd frikën? Sa do të shërbejë ajo diploma, nëse ti do të kesh druajtje e frike për të kërkuar punë, dhe do kerkosh patjetër të gjesh të njohur që do të kontaktojnë me të njohurit e tjerë per të të gjetur punë tek I panjohuri. Ky I fundit mbase nesër do te jetë I pari që do të të bëjë presion psikologjik, edhe për faktin se të ka punësuar nga I njohuri I të panjohurit.

Jo S, ti duhet të reagosh ndaj pedagogut, ti duhet te bisedosh dhe me studentet e tjere, ti duhet ti bësh peticione vete keshillit akademik për sjelljen e padenjë të profesorit tënd. Isha në gjimnaz kur një mësuese (vitet 95-96) e ofendoi tërë klasën, e mbani mend kultin e mësuesit atëherë, ti je e vogël dhe nuk e ke jetuar atë kohë por atëherë nuk ekzistonte thuajse fare reagimi ndaj mësuesve kaq I padiskutueshëm ishte ai. Mbaj mend që kërceva nga banka dhe I thashë “ JU nuk keni te drejtë të na ofendoni zonjë!” Reagimi I saj ishte histerik më tha do të të çoj tek drejtori, I thashë më duket se do çosh veten duke me çuar mua pasi e keni ju gabim! Përfundimisht ajo dërgoi veten tek drejtori. Ti sot nuk DUHET të kesh frikë! Un thjesht e ndjeja se duhej të reagoja pasi një ofendim që bëhet nga dikush që abuzon me institucionin që përfaqëson realisht të prek integritetin tënd si njeri. Nuk dua të bej moralisten por kur nuk mbrojme dot integritetin tonë atehere paqja që bëjmë me dhunen (psikologjike apo fizike) na tjeterson.. është e trishtueshme nëse një dite do te shohësh veten në pasqyre dhe te zbulosh se nuk je ti!
Nuk e di sa te kam ndihmuar me keto komente, serish mund te me pergjigjesh ne inbox e dashur S..deri atëherë uroj të të lexoj më pak të frikësuar..

Thjeshtësisht,

Alidea

NPSS?

Teksa dilja nga shtepia e motrës sime Blerit, poshtë pallatit qëdronte në këmbë I kthyer me shpine nje burrë në korridorin e jashtëm, nuk e di ç'moshë kishte por duhet ti kishte kaluar të 50-tat. Kur ke dikë përpara teje por që është me shpinë ke liri automatike vrojtimi të detajuar, unë zakonisht nuk e ndjej të nevojshme, edhe pse e di se çunat e kthejnë kokën kur shohin vajza qe ecin përshembull , sidomos ato që janë elegante apo veshur me minifunde. Në këtë ditë shiu me gjyma të shikoje dikë që qëndronte me shpinë ndaj atyre që dilnin dhe me fyturë ndaj atyre që hynin në pallat më bënte tejet kurioze në gjendjen e tij, një kuriozitet harmonik me instiktin, ku të ofrohen vetëm disa sekonda për të procesuar panoramën njerëzore të mjeruar para teje.
Ai kishte vënë nje xhaketë mbi kokë, nuk ia pashë fytyrën, kishte disa pantallona që I vareshin por sytë me vajtën me shpejtësi tek kepucët ( në moment mu kujtua një shprehje që thuhet mes vajzash por që më eshtë dukur gjithnjë budallallek,” burrat shihen tek kepucët”) . Këpucët në fjalë I ngjanin siperfaqes së atij byrekut te fryrë e të çarë, vetëm se nuk kemi te bëjmë me ngjyre nuancash të kuqërremta por disa flete te zeza flije .

Nuk ndala dot, edhe pse e mendova për disa moment të gjata atë njeri pa fytyrë, deri tek tjetri dmth pas 60 metrash distancë. Bulevardi Bajram Curri sapo kalon urën që përshkon rrugën Sami Frashëri, kësaj radhe në trotuarin e djathtë teksa zbret pashë nja burrë që duhej të ishte I moshuar mbi 60, nuk mbante çadër, ishte ulur mbi një jastëk, hedhur mbi supe nje si tip postaçie deleje, e vereja këte materie që pavarësisht se binte shi I dendur ( si ç’po bie dhe në këto momentë) sikur qëndronte e paprekur nga shiu, më bëri përshtypje shikimi thuajse krenar I këtij burri te moshuar me thinja që shoqërohej me një lloj buzëqeshje teksa I kalonin makinat përpara , dhe këmbët tërësisht të zbathura që hasnin bulevardin.

Deri tani në Tiranë kam parë fëmijë te vegjël apo të mitur, herë herë ndonjë individ me aftësi të kufizuara, ndonjë plakë rome, por nuk kisha parë të moshuar të qëndronin në rrugë, këta të fundit nuk flasin, bëjnë ndonjë gërmëzim apo kalim mesazhi me një shikim.. Nuk mu dukën as të dehur as të droguar siç më ka rënë rasti të shoh në qytete të tjera europiane port të heshtur dhe ndonjë gati gati I turpëruar..Mu kujtuan ata që quhen SDF në Francë .. po tek ne si do quhen ? Njerëz pa Shtëpi Stabël ? (NPSS)

8 Mars i trishtë në Tiranë!

Përfundimisht kam vënë re se ditët e veçanta që i përkushtohen gruas në rastin konkret apo x kategorie tjetër etj etj jane ditë viktimizuese! çdo ditë duhet të jetë e të gjithëve, por në të vërtetë jemi ne gratë të parat që vetëdiskriminohemi. Dhe OJQ-të në këtë vend ne lidhje me gruan kanë emra viktimizues kryesisht, e jo parandalues ndaj pabarazisë që ushtrohet në nivel familjar, në karrierë, e në pjesmarrjen e jetës politike.
Sa për dhunën atë e shohim çdo ditë të materializuar e të shfaqur në kronikat e zeza , në përgjithësi shohim çdo ditë se si denoncimi: ose mungon, ose nuk mungon por stivoset me një deklaratë në polici ose tërhiqet nga vetë viktima nën presion familjar e social!
Ndërkohë dhe media ka atë fajin e vet në këtë mes, po ti lexoni gazetat përtej promovimit të maskilizmit, femrat nëse janë të pranishme në brendesi të faqeve apo spektakleve në mediat vizuale, janë kryesisht të pasqyruara ose si viktima ( kronikat e zeza) ose si këngëtare, ose si modele.
Modeli që duhej të promovohej nga vetë media është ai frymëzues ndaj femres, ku i lihet nje hapsirë e duhur shembujve pozitive që sjellin në fusha të caktuara. Pasqyrimi i pak më pak meshkujve, dhe femrave te mashkullizuara në politike, do i bënte më mire shërbim qasjes ndaj nje zvogëlimi të pabarazisë gjinore në këtë shoqëri! Ndërkohë un nuk ju uroj gezuar .. por uroj qe te rrisni vetbesim tek vetja juaj dhe te ngrini zerin duke sfiduar friken!
Shënim: Në protestën e organizuar sot perballe KQZ-së nga KOALICIONI PËR NXITJEN E PJESËMARRJES SË GRAVE DHE TË RINJVE NË POLITIKË, ku dhe unë mora pjesë duke blere bilbilin tim , mblodhi 20 persona, ndërkohë matanë portës së hekurt politikanët qeshnin …sigurisht jemi për tu qeshur. Nga ana tjetër e pallatit të kongreseve PD-ja kishte organizuar aktivitetin e vet për këtë ditë, sigurisht gratë e veshura në mënyre elegante e të pispillosura ishin shume më në numër (pa u futur brenda , duke parë vetëm ato që ishin në hyrje).

Foto nga Edvin Pacara pjesmarrës në protestë.

Sa kushtojnë vijat e bardha?

Është një rruge këtu pranë komunes së Parisit e cila u shtrua 2 javë para zgjedhjeve lokale të fundit nga Edi Rama . Kuptohen keto lloj investimesh apo jo, lëvizje fast junk food ku investimet publike bëhen për qëllime elektorale dhe ku sigurisht në të ardhmen do të ri -investohet në të pasi kemi të bëjmë me një produkt që bëhet si buka në mikrovale, me shpejtësi marramendëse dhe pa standarte. Por ndërkohë që e kuptoj se standartet e kushtueshme shkojnë në harmoni me lëvizjet politike alla shqiptare nuk e kuptoj përse kaq shumë kushtokan vijat e bardhe apo e thënë ndryshe ato zebër.
Un jam miope, dhe daltonike ndaj nuk shoh mirë, megjithatë mundohem të jem reaguese në këtë shoqëri apatike me keto aftësi që kam. Por sistemi që kemi krijuar të zhyt e të tret derisa bëhesh pjese e tij me një mënyrë subkoshiente. Kështu ndodhi para disa kohësh në rrugën ku nuk ka vija të bardha u mundova të kaloja nga një kah (trotuar) tek tjetri , nga ana e djathte po vinte një makinë që sigurisht e kalonte normën e shpejtësisë urbane, i ra borisë aq fort sa u shtanga, instiktivisht i kërkova falje , por më tej ndërsa po vijoja itinerarin tim në ato ecjet e ngadalta e reflektive i thashë vetes : Po përse duhej ti kërkoje falje ti? A nuk duhej te kishe prioritet si këmbësore në një rrugë ku nuk ka vija zeber ? E pra lexues, miq apo thjesht të njohur, kolegë apo thjesht ndjekës dua ti them Lulëzim Bashës se nëse nuk vihen vijat e bardha brenda Marsit tek kjo rruge që ndodhet afër një stadiumi te vogël këtu tek Komuna e Parisit do mundohem të gjej gëlqere dhe ti bej vete keto viza në formë njolle të paktën në shenjë proteste!

Partitë me arna!

A ju ka ndodhur të keni të bëni me tubacione difektoze, me të çara, vrima, të cilat çojnë dëm ujin, me lidhje elektrike të vjedhura, ku energjia që presupozohej të merrje nuk vjen në intensitetin e duhur meqë komshiu të vjedh? Ja, kështu më ngjan marrëdhënia mes klasës politike shqiptare dhe asaj thuajse mosekzistente shoqëri civile.

Kur aktorët, këngëtarët, sportistët apo artistë të ndryshëm i bashkohen një partie, aktiviteti i tyre profesional nuk ka përse të rrezikojë një ngjyrosje partiake apo të shuhet por kur janë gazetarët që njihen për qasjen e tyre kritike, personazhe të shoqërisë civile që njiheshin për reagimet e tyre konstruktive, këtu kemi të bëjmë me atë që ne Anglisht e quajnë brain waste, pra humbje e këtyre kapaciteteve për tërë shoqërinë. Energjia e këtyre kapaciteteve në më të mirën e mundshme mund të shndërrohet apo transformohet në një tjetër kanal energjish sikurse ndjekja e qëllimit të monarkëve të partive .. Kjo lëvizje mund t’i sjellë përfitime reale opozitës por njëkohësisht dëmton rëndë atë kapilar të një sistemi demokratik i cili në vendin tonë mbetet në embrion e që quhet Media e lirë dhe Shoqëri civile.

Efekti PD

PD është treguar më strategjike në marketing, jemi me fat që merr këngëtare e aktore. Lidershipi i menaxhuar mes servilizmit flet bukur fare . Këtu janë bërë kandidatet femra më burra se burrat, mjafton të shohim diskursin politik të Topallit, Dodes, Bregut. Përjashtim bën Lajla Pernaska, por mbase për këtë arsye ajo nuk ftohet aq shumë tek “Opinion” dhe mbase për këtë nuk do jetë asnjeherë as ministre e as kryetare parlamenti. Realisht mënyra e menaxhimit të PD-së duhet të bëhet case study (çështje perfekte studimore). Po na la “i madhërishmi”, partia ikën bashkë me të… duhet të presim ndonjë mauzole brenda Tiranës. Megjithatë, duhet ta falënderojmë, nuk i ka afruar me të njëjtin intensitet ato pak materie të shoqërisë civile e medias, ky i afron në mënyrë disi më indirekte, i bën ushtarë pra, le të mbajnë profesionin dhe statusin, por të flasin mirë për të. Rasti Fevziu, Balliu (ky me bën të qesh fare), A. Hoxha janë tregues shembullorë të kësaj praktike pune.

Efekti PS

Sikur rilindja të ishte vërtet e tillë, E. Rama bashkë me asistentët e tij të kryesisë së PS-së, do të kishte gjeneruar rilindje nga brenda partisë, demokraci nga brenda, por e vërteta flet ndryshe, ‘mjaftistët’ që iu bashkuan bashkë me një pjesë te mirë të disa anëtarëve të shoqërisë civile do të kishin sjellë një nivel më të lartë demokracie aty brenda, por e vërteta qëndron se një futje e re vetëm do t’i përshtatet atmosferës konkrete, e nuk do mund të sjellë ndryshim. Kështu ndodh dhe me këto hyrjet e reja të medias (se tejet varur) nesër nuk do mund të shprehin dot kundërshtime ndaj PS. Sigurisht, për te larë gojën mund të kemi ndonjë shfaqje alla Erjon Braçe sa për të treguar se ka një nivel minimal demokracie brenda mureve.

Efekti LSI

Nën moton “Unë do ta gjej një vend pune se s’bën” Kjo është mënyra e tyre për të komunikuar…! I bëjnë mirë llogaritë, zgjedhin dhe këta nga Shoqëria civile tek tuk por duhet te kenë sharm ata që zgjidhen, megjithatë prurjet e reja i fokusojnë tek arsyeja e të qenit direkt nga populli kështu ia ofrojnë bigbradhersat, pragmatizëm sfidues për të marrë vota!
Megjithatë shoqëria civile në këtë vend njeh hemorragjinë më konstante. E para për vetë specifikën kërkonte kohën e saj të formësimit, e cila duhej të shkonte paralel me tranzicionin drejt një vije disi lineare, për fat të keq ndodh e kundërta. Ata pak që janë formuar e trajnuar me fondet e BE-se shkojnë për të mbyllur vrimat e partive kujt më shumë e kujt më pak, e keqja reale është se në nivel personal e mbyllin thuajse tërësisht misionin që duhej të kishin ndaj shoqërisë, hapen karrierisisht marrin mbase ndonjë post, ndërkohë që në nivel më te gjerë social vijon mos krijimi i një baze të shëndetshme për shoqërinë civile.

Edhe njëherë “ejvallah politika!”

Rest in Peace Aaron Swartz

Nuk e njihja Aaron Swartz, jo sepse nuk me kane interesuar idete qe ai mbronte, por sepse ne kete mal informacioni te pafiltruar qe na perplaset cdo dite ne mendjet tona nepermjet medias multidimensionale (asaj vizive, te printuar,online, dhe me se fundmi rrjetet sociale) ka shume llum. Vizualisht njemije here I kam thene vetes sa shume I urrej keto informacionet per te cilat nuk kam kurrfare interesi e qe per me teper me rishfaqen pa marre leje, te marrin kohe e cila mund te ishte kaluar ne menyre me te cmuar. Perpos kesaj jetojme ne nje kohe ku shkelqejne me shume boshlleqet se sa ata qe kane realisht per te dhene e mesuar prej tyre. Me shume shkelqen nje kengetare qe eshte xhveshur mire sesa nje studiuese, me shume merr like nje BB-ist qe ka shitur ca dite jete ne publik sesa nje person qe ka ideuar dhe performuar progress per te stimuluar shoqerine. Nuk dua ti bej lajka Aaron Swartz it pasi po e njoh fale vdekjes se tij, por nderkohe qe cdo humbje njerezore eshte humbje , kur humbasin njerez si Aron qe guxuan te sfidojne per nje te mire publike ne interes shume te gjere si ajo e aksesit falas tek informacioni tek dija, humbja behet eksponenciale, jo vetem per shoqerine Amerikane por per ate mbare boterore. Debati mbi teknologjine dhe etiken ligjore eshte ne fillesat e saj, teknologjia ecen me hapa shume me gjigante sesa ajo e adaptuesve e politikave ligjore ndaj saj, ndjej se do te kete keshtu gjithmone, por aktualisht ky boshllek eshte shume I gjere, kombinuar me vete anen e erret te asaj qe ne e quajme drejtesi. Aron ishte depresiv, u vetvar sipas mediave, megjithate ky flijim nuk e shpeton nga pafajesia kontekstin ligjor qe e rrethoi dhe qe kerkoi ta burgoste per te pakten 35 vjet. Lamtumire mendje e bukur, lamtumire aktivist,lamtumire idealist

disa njerez jetojne pak por I japin me shume kesaj shoqerie se sa shume te tjere qe kane jetuar shume, ti ke lene gjurme, faleminderit!

Lot krokodili!

Është vërtet ironike dhe irrituese të shikosh se si Sali Berisha, kryeministri i këtij vendi, krenohet me ndjeshmërinë që paska kundrejt paraplegjikëve, tetraplegjikëve e të verbërve apo e thënë ndryshe ndaj atyre me aftësi të kufizuara, ndërkohë si kryeministër i këtij vendi i ka burgosur për së gjalli. Shumica e këtyre paraplegjikëve, tetraplegjikëve, dhe të verbërve nuk janë më me aftësi të kufizuara sepse nuk kane as shansin me të vogël në këtë vend që të jenë të tillë. Ata janë totalisht të izoluar nga jeta sociale,edukative e administrative. Të afërmit e tyre në rastin më të mirë arrijnë tu bëhen ndihmës infermierë e tua lehtësojnë disi jetën por dhe në këtë anë, në mundësinë me optimale kjo kategori sociale qëndron e përjashtuar nga vetë shoqëria, e nëse përkundrejt dëshirës së mirë për të qenë të pranishëm dhe në ndonjë aktivitet normal ata sërish do e bëjnë këtë përkundrejt një poshtërimi të dinjitetit te tyre pasi do të duhet te kenë kryefjale “faleminderit” në çdo lëvizje që ata mund të bëjnë. Nga pikëpamja administrative: Edhe të marrësh një certifikatë në gjendjen civile për dike që ndodhet në karrigen me rrota është e pamundur ngjitja nëpërmjet shkallëve, për një person me aftësi të kufizuara shkallët janë vërtet vrastare. Kombinimi alla-shqiptar i transformimit në zyra të pallateve, ku asnjëherë nuk kanë ekzistuar rampat apo ashensorët, bashkë me moskokëçarjen tradicionalisht ndaj kësaj shtrese të shoqërisë, i jep një personi me aftësi të kufizuara një shuplake të detyrueshme për tu mbajtur mend. Sa per aksesin tek mjetet e transportit te perbashket urban, prania e kondicionereve eshte tallje me vete per kete klase qe nuk ka as shansin me te vogel te mund ta perdore me dinjitet kete sherbim! Spitalet: E njëjta situatë edhe në rastet kur mund të ketë ashensor në brendësi, në hyrje ka gjithmonë shkallë. Shkollat: Këtu kemi qershinë mbi tortë, pasi bëhet fjalë për foltoret e të ardhmes. Në praktike duket qartë se nuk stimulohet kurrsesi respekti ndaj kësaj klasë të shoqërisë sonë, përkundrazi diskriminimi sado pasiv e bën të pamundur qoftë dhe nuancën e shpresës për të nesërmen. Po e lëmë mënjanë mungesën e shkollimit të avancuar për këtë kategori e cila për më tepër minimizion dhe më shumë shanset për tu punësuar dhe përjashton krejtësisht mundësinë në pjesëmarrjen në një mënyrë aktive në jetën politike. Ana kulturore Një person me aftësi të kufizuara duhet ta harroje (apo mos e njohë fare) teatrin, operën, pse jo dhe prezantimin e ndonjë libri që organizojnë shtëpitë e njohura botuese apo nëse lokali apo ambienti ku zgjidhet është në kat të dytë. Sa për televizionin akoma kanalet e njohura si Top-Channel apo Klan, e kanë të pamundur të gjejnë dikë qe flet me gjuhën e shenjave edhe pse arrijnë të investojnë miliona në spektaklet që ofrojnë. Sa për pushimet verore kjo kategori duhet të ëndërroje akoma për shumë e shumë vite. Të vetmet hotele që kanë menduar për ketë kategori janë tre, dhe këta brenda Tiranës. Ndaj, i bëj thirrje qeverisë që përpara patetizmit që shprehin në rrjetet sociale, të marrin masa konkrete, të gjobiten ato biznese të industrisë së ndërtimit që nuk praktikojnë standardet lehtësuese për këtë kategori. Ministria e Punëve Publike dhe e Transportit të jetë e para që ato pseudo kthimet në trotuare ti bëjë siç duhet e të përfshijë në mënyre me strikte në axhendat e ardhshme të projekteve që ka standardet e duhura. I bëj thirrje dhe vetë individëve me aftësi të kufizuare që të organizohen dhe të reagojnë me ato mundësi që kanë pasi jetonjnë një shtet ku ju kanë kthyer në individë jo më me aftësi të kufizuara por totalisht të burgosur! Ndërsa kryeministrit i them qe kur “flet” me servilët apo militantët e tij realisht i bie që flet me veten. Ja pra kulmi i kulmit, një media sociale e nivelit të “komunikimit me publikun” që përdoret për të “folur me veten”! Botuar me 11/01/2013 Tirana Observer