Kur protesta e votës më në fund çertefikohet

Kjo fushatë zgjedhore edhe njëherë bëri që të nxjerrin kthetrat partitë duke vulosur sërish divorcin me shumicën e shtetasve të vet. Nga njëra anë kishim vonesat e deklarimit të kandidatëve duke thyer qartë e pastër ligjin, nga ana tjetër kishim daljen shtatanike në fushatë duke thyer sërish ligjin. Pati sërish parodi tragjikomike ku kryeministri i vendit shantazhon hapur elektoratin se nëse nuk votohet aleanca e tij nuk do të ketë bashkëpunim, edhe pse buxhetin e qeverisë e ushqen pikërisht taksa e shumë qytetarëve që shantazhohen nga ai. Pati sërish mbulime mediatike të pushtuara nga anësitë partiake, sikurse vetë media pranonte hapur reportazhet e montuara nga stafet e kandidatëve. Pati sërish programe plot premtime ku njerëzia me shumë gjasa dyshoi nëse bëhej fjalë për zjedhje të përgjithshme apo lokale. Pati shpenzime marramendëse dhe premtime përrallash anipse borxhi publik tejkalon tashmë 71% e GDP-së dhe pabarazia sociale ka arritur kufijtë e paimagjinueshëm. Por pati dhe deklarimin e kandidatit të pavarur për Tiranën Gjergj Bojaxhi, një risi, e cila më e pakta ndikoi në uljen e temperaturës agresive elektorale të parë deri tani.
Ndryshe nga të tjerat, kjo fushatë intensifikoi diskursin kundër kriminelëve që kanë zaptuar politikën. Vetëm se ky diskurs u bë në mënyrë ishullore, diku një deklaratë e përfaqësisë së BE-së, diku një deklaratë e ambasadorit të SHBA-së. Ajo e BE-së e shpëlau mirë gojën, edhe pse kriminelët kandidatë të zgjedhjeve lokale nuk janë veçse nënprodukt i zgjedhjeve të 2013, zgjedhje këto ku elektorati u ble me shumicë në zona të caktuara. Zgjedhje këto të fundit ku BE-ja, kaq e lodhur me nxënësin ngelës Shqipëri, u gëzua më në fund meqë pati vetëm një të vrarë dhe pati rotacion edhe pse ky i fundit ishte i pjesshëm. Katërfishimi i LSI-së në mandate nuk u bëri përshtypje. Edhe blerja e votës, me shumë gjasa, do t’u jetë shkruar si shënim diku nga fundi i raportimeve të OSCE-ODHIR.Shkruaj se e shpëlau mirë gojën BE-ja, pasi fillimisht i kërcënoi partitë se do të publikonte emrat e kandidatëve të inkriminuar, nëse partitë nuk do merrnin masa. Realisht kjo deklaratë u sfumua dhe u mjaftua me një vizitë në një gjimnaz të Tiranës ku ju sugjerua nxënësve t’i bënin kërkim në google kandidatët. Me pak fjalë përfaqësuesja e BE-së u tërhoq nga premtimi paraprak. Së fundmi, me vizitën e saj në Shkodër ambasadorja e BE-së artikuloi thirrjen “Mos e shisni votën”, thua se shumë nga ata që e shesin sot votën, nuk i blejnë ushqimet me listë, që janë shëndoshë si molla e nuk kanë nevojë për ilaçe; shumë nga ata nuk janë të papunë prej vitesh, shumë nga ata nuk bëjnë pjesë tek ajo pjesë e shoqërisë që jeton nën minimumin jetik.E së fundmi mbase shumë nga ata nuk e dinë se një pjese të mirë të politikës së sotme i intereson marrëdhënia e varësisë me elektoratin, kjo pasi sa më i pazhvilluar ekonomikisht ai, aq më lehtë e lirë blihen votat.
Nga ana tjetër kjo fushatë u shoqërua me mediokritetin e kandidatëve, të cilët u përqafuan me “popullin” dhe zbritën t’i takonin (duke i seleksionuar).Edhe kësaj radhe u premtua shumë, mbase më shumë se kurrë më parë. Për shembull, dikush do të rregullonte Tiranën duke u shoqëruar nga kryebashkiaku më i dobët i Tiranës, i cili sapo e vulosi fundin e mandatit si kryebashkiak duke dhënë leje ndërtimi mbi një ndër vilat historike të Tiranës. Kandidati gjinekolog përveçse tregoi mungesë totale etike, premtoi se do të ulte taksat (dikush duhejt t’i bënte një trajnim që të bënte dallimin mes zgjedhjeve për qeverisje qendrore dhe atyre lokale). Po ashtu ai do të vijonte planet e kryebashkiakut pa krye.
Dikush tjetër pasi kishte zbuluar 100 liqenet e Tiranës, po ashtu premtoi se do të decentralizonte Tiranën e madhe në lidhje me kanalizimet dhe vaditjet, edhe pse në stadin e korrupsionit sistemik ku jemi, ky hap mund të intensifikonte praktikat korruptive. Po ashtu ai premtoi se do të ushqente të pangrënët duke aplikuar modelin francez të bashkëpunimit me supermarketet, edhe pse në kontekstin tonë, këto të fundit, me shumë gjasa, i riprintojnë datat e skadencës me muaj pas afatit real. Po ashtu ky i liqeneve, dënoi betonizimin e krijuar nga kryebashkiaku aktual, por bekoi performancën ramiste si një ushtar i bindur.
Këto zgjedhje me programe të paprogramuara, me shumë kandidate të inkriminuar, me shprehje të mekura të disa prej atyre institucioneve ndërkombëtare që duket sikur na e duan të mirën, kanë nismën “Ne, Tirana” me kandidatin Gjergj Bojaxhiu si risi. Shumë dyshohet akoma ndaj kësaj nisme, kjo sepse dëmi më i madh i politikës së deritanishme eshte vrasja e shpresës së qytetarëve të saj. Është pikërisht mosbesimi, i cili në këto njëzet e pesë vjet postkomunizëm sikur na është infiltruar në ADN, e shume prej nesh shohin vetëm braktisjen e këtij vendi si zgjidhje. Ka dhe nga ata që pritshmëritë i kishin shumë të larta dhe nuk panë shumë premtime fushate tek Bojaxhiu. Ka dhe nga ata që do të kishin dashur që kjo nismë të ishte bërë si e prerë me gërshëre sipas idesë së një lëvizjeje popullore, por me shumë gjasa nuk janë të vetëdijshëm për kontekstin ku ndodhemi. Ka dhe nga ata që nuk janë kundër, por ndihen se ju ikën vota bosh po ia dhanë.
Edhe unë, do kisha preferuar që kandidati Bojaxhi të mos dilte vetëm dy muaj para zgjedhjesh. Do të kisha preferuar që shumë nga ata që sot jane shtylla kryesore e mbështetjes së tij dhe dikur ishin pjesë e administratës publike të kishin shprehur publikisht që atëhere arsyet e largimit të tyre nga puna duke qenë se ajo ishte motivuar nga cënimi I integritetit të tyre. Edhe unë do të kisha dashur që kjo lëvizje të kishte qenë disi më organike e pse jo dhe me një linjë të qarte ideologjike. Megjithatë konteksti shqiptar na ka konfirmuar disa herë se nuk mund të jemi linear ne progresin tonë si shoqëeri. Nuk jam e sigurt se nëse ky grupim nuk do kishte vepruar në dinamikën e zgjedhur qoftë me ndryshimet e kodit zgjedhor për kandidatët e pavarur qoftë me baltosjen si sport kombëtar se sot do tia kishte arritur të ndikonte kaq shumë ne temperaturën elektorale. Kjo jo vetëm me ndikimin e përzgjedhjes se kandidatëve për Tiranën nga koalicionet e mëdha, por dhe nga vetë transformimi dhe artikulimi i çështjeve problematike nga këta të fundit pas denoncimit te marredhenieve klienteliste nga Bojaxhi. Unë e di që me shumë gjasa Bojaxhiu nuk fiton, por përballë shantazheve te kapoministrit, përballë blerjes së votës nga partitë e, më së fundi, blerjen e të rinjve me i-phonat e loguar si të LSI-së, votës që katranosa e zhvleftësova në 2013, preferoj t’i jap shansin një fare të mbjellë sot që do na japë një bimë të shëndetshme nesër. Kësaj radhe unë votoj Gjergj Bojaxhiun, pikërisht sepse ai është shprehësi i protestës që nuk është se ka munguar, por deri tani të paktën nuk është artikuluar.

OP-ED: COUNTDOWN GRUEVSKI

"Being a civil society activist myself, if I was in Skopje today, I would launch the idea of an integrationist movement, a movement that tomorrow would join the protests not in the name of Zaev but in the name of the real spirit of solidarity between Macedonian citizens, with ethnic Albanians as an integral part. This movement could one day formalize itself as a party. Is Macedonia ready for such movement? I am not sure. My Albanian and Macedonian friends in Macedonia probably know better than me. However, in light of revelations that show how the government uses nationalism and ethnic conflict to stay in power, and knowing that current Albanian leaders have also used false appeals to nationalism in order to have a piece of the governance pie, such a movement would seriously threaten the current corrupt political class. As Gruevski’s days are counting down and our eyes turn toward Macedonia, I hope that the beautiful image of the Macedonian and Albanian flags together will meet a real awakening that would be an example to be followed, not just in Macedonia but across the Balkans."

You may read my full article published at http://balkanist.net/op-ed-countdown-gruevski/

Ku i keni programet zoterinj kandidate?

Zonja dhe zoterinj, miq dhe armiq, ndjekes dhe te njohur, partiak dhe jo partiak, ziliqar dhe servile, sapo krijova kete faqe te cilen ju ftoj ta beni "like". Jo per mua, por per interesin tone te perbashket. Dihet qe shume jane dele, dihet qe shume dele therrasin tjetrin si dele, megjithate kur vjen fundi si ty si mua si ate tjetrin na prek menyra se si na qeverisin. Ndaj, me duket shume normale qe ne keto momente te fillojme tu kerkojme pak llogari politikaneve tane qe po bejne takime me pjesmarres shume here te simuluar e qe po i shmangen qytetarit reagues. Ketu theksoj injorimin qe po i behet protestuesve tek diga e liqenit. Edhe pse un e mbeshtes hapur kandidaturen e ‪#‎GjergjBojaxhi‬ dhe nismen ‪#‎NeTirana‬, kjo perpjekje eshte gjithperfshirese. Ndaj pytja ime dhe e shume qytetareve sot eshte pergjigja ndaj pyetjes Si dhe Kur?

Kur injoranca dhe populizmi prekin artin.

https://www.youtube.com/watch?v=7s8pMXrNDtY&feature=youtu.be

E di, shume nga ju do fillojne te me kritikojne per mungese atdhedashurie patriotizmi apo ku di une. Megjithate nuk rri dot pa e kritikuar tekstin e kesaj kenge, sado qe mesazhet glorifikuese mund te lejohen, pasi shihet si nje himn patriotik i kombetares, teksti gjithsesi mund te perpunohej. Ne kete kenge degjohet termi "Shqiperi e madhe". Dikush duhet ti kishte thene Dr Mumajesit, se ky term eshte shume i perdorur nga komshinjte qe na e duan "te miren". Mund te permendej si terminologji Shqiperia natyrale ose dicka e perafert por jo Shqiperi e madhe. Edhe sikur te bashkoheshim (trojet e banuara aktualisht nga Shqiptaret) madhesia e vendit tone do ishte serish me e vogel se Greqia bie llafi. Perpos kesaj "i/e madhe" eshte terminologji primitive. Tani nje pergjigje mud te kete te beje me modelin e gjithologut (kaq i promovuar ne shoqerine tone). Flori Mumajesi, mund te jete i famshem si kengetar, kompozitor, e ku di une, por veshja edhe me autoresi teksti eshte e tejkaluar te pakten bazuar ne kete "krijim" artistik. Se fundmi ka dhe nje detaj tjeter, idolatria dhe absolutizmi ndaj atyre qe kane marre monopolin e artistit, ne rastin konkret edhe pse mund te jete pune skuadre, asnjeri ne "skuadren" konkrete nuk paska guxuar ti beje nje kritike konstruktive, ose ose ketu serish kemi te bejme me injorance kolektive. Zgjidhni e merrni! Ah po, na rrofte zeri i bukur dhe flamuri kuq e zi!

Kujt universitet Shqiptar ia mban te beje transparence mbi punimet akademike?

No comment.

7 Mars

7 Marsi, pertej "mirnjohjes" (qe me ngjan me servilizem) ndaj mesuesve, duhet te sherbeje si dite reflektimi per sistemin e masakruar te edukimit qe i eshte bere Shqiptareve gjate shekullit te kaluar e atij ku jetojme sot. Nderkohe qe falenderimet duhet ti shkojne piksepari atyre qe u bene heronj ne mesimdhenien e gjuhes Shqipe ne fillim te shekullit te kaluar, sistemi i arsimit ne epoken komuniste njohu dy fenomene: mesimi mekanik ku per here te pare mbi 98% e Shqiptareve (brenda Shqiperise) mesuan te shkruajne e te lexojne, dhe ndrydhja e burgimi i mendimit nga ana tjeter.

Mesuesit gjate kohes komuniste kishin qasje neurotike. Mesuam ti duam e ti respektojme ne menyre sociopate, akoma mbaj mend sot se si me ra me shuplake nje mesuesi i Anglishtes per nje pergjigje te gabuar kur isha 11 vjec. Sot jam e sigurt se do i jepja leksione vete atij. Koha post komuniste, njohu bastardizimin e sistemit arsimor, rrjedhje truri (emigrimi i mbi 62% i atyre qe kishin master e doktoratura), renia e autoritetit te mesuesit/ pedagogut permbys, shitja e diplomave, universitetet private qe u perhapen si kerpurdha. Abuzimi i qeverive me institucionin e arsimit, politizimi i saj, dhe gangrenizimi i metejshem arsimor, ku nuk ka pasur as edhe nje studim qe te vendose nje lloj barapeshe mes idese zhvillimore afatgjate, mes ofertes se tregut te punesimit e kerkeses per pune.

Sot un nuk i jam mirnjohesee nuk dua marredhenie " pseudo dashurie" me mesuesit e profesoret, dua marrdhenie profesionale me ta, marredhenie e cila shkon pertej nje note dhe vleresimi argumentohet e komentohet. Per fat te keq, profesoret/ mesuesit/ instruktoret/ etj ne kohen post komuniste pa i futur te gjithe me nje kuti, kane prodhuar dele e jo nxenes e studente. Diku sepse ata vete trasheguan mendesine e deles, diku sepse vete sistemi admnistrues ne keto institucione eshte po ashtu tejet vertikal ne ushtrimin e vendim-marrjes brenda tij. Puna e mesuesve, institucioneve arsimore duhet te bazohet tek prodhimi, pra nxenesit, studentet dhe karriera qe ata kane pasi diplomohen nga keto institucione me bekimin e ketyre mesuesve/ profesoreve. Pare ne nivelin e shembullit qe ata japin si bashkepunues me njeri tjetrin, un me shume kam pare bashkepunim ne kopjimin e puneve akademike sesa ne organizimin mes tyre per te krijuar sindikata e per te ndikuar ne vendimarrjet institucionale. Pare ne nivel kombetar , integrimi i produktit studentor ne shoqeri eshte treguar me se paku si i thone anglezet "distorted", kryesisht kjo mase, eshte integruar me shume ne apati sesa ne sipermarrje, bota reale akademike etj etj. Keshtu pra, 7 Mars feste patetike per realitetin mesuesor ku ndodhet shoqeria jone.