Me ka ndodhur qe telefoni im te mos pushonte nga thirrjet e shumta
Me ka ndodhur qe te mos dua ti pergjigjem telefonatave, jo sepse ata qe me merrnin ne telefon ishin njerez me te cilet nuk doja te flisja, jo sepse ata me bezdisnin.. thjesht nje force e mistershme sikur nuk donte qe une te hapja telefonin, nje shikim shperfilles mbi telefonin tim , thua se nuk doja qe ai te ekzistonte, thua se nuk doja qe te pergjigjesha e te thosha se jam mire apo nuk jam mire.
Me ka ndodhur qe (sikurse tani) ta mbaj telefonin shumfunksional, me shume per te pare oren, apo per zilen e mengjesit sesa per te telefonuar, deri ne piken ku tani dhe kur bie zilja nuk e degjoj ( e kam bere te heshtur). Ajo qe eshte me e bukur fare eshte se nderkohe qe nuk i pergjigjem telefonit iu pergjigjem mesazheve..thua ti se ndonjehere jemi me te predispozuar per te komunikuar me ane te te shkruarit sesa me ane te te folurit. Mbase sepse kur shkruajme nuk themi pyetjen : A je mire ? apo : ç’kemi ?, por komunikojme me direkt ne kete menyre indirekte. Me duket se kjo vlen sepse ne kur na drejtojne pyetjen a je mire, nuk e pyesim veten ne te vertete se si jemi , thjesht e kalojme duke thene « mire , faleminderit . Po ti /juve ? Dmth fillojme nje bisede ne menyre fallco. Nderkohe sikur te jemi te sinqerte ne nuk hapemi me te gjithe, dhe mua personalisht nuk do ma kishte enda qe ti thoja te gjitheve se si ndjehem. Nuk ka te beje thjesht me gjuhen shqipe, kjo fraze eshte krijuar si etnonim ne shume gjuhe te tjera (mos te themi te gjitha) dhe eshte bere si njelloj kodi per te hapur bisedat. Se fundi telefonin tim nuk e perdor me per telefon..e megjithate ne menyren me falco te mundur ai quhet i tille.


